Skip to content

Drijfzand

De grond onder je voeten

Ik was net een Pavlov-hondje. Elke keer als ik zo rond drie uur in de middag mijn sinaasappeltje aan het schillen was begon ik automatisch “Broad Daylight” te fluiten. Best bizar, want dit luchtige liedje van Gabriel Rios is ondertussen toch al dik zes jaar oud. Gabriel Rios is ondertussen toe aan zijn vierde cd The Dangerous Return. Omdat hij Nederlanders zo lief vindt presenteert hij de songs eerst aan ons. Dit doet hij 26 september voor een select groepje genodigden in het bijzonder fraaie People´s Place in Amsterdam. En guess what: wij geven in samenwerking met platenmaatschappij PIAS enkele setjes van twee kaarten weg voor dit poepie exclusieve feestje. Wil jij er naartoe? Dat kan eenvoudig. Vul dit flodderige formuliertje zo snel mogelijk in en heb even geduld.

Gabriel Rios

Meer op File Under over Gabriel Rios (10)

Oké, Blink heeft voor u de nabeschouwingen (vrijdag, zaterdag en zondag) geschreven, maar er waren meer FU-schrijvers op Lowlands 2010. Daarom nog een keer het beste, in de vorm van lijstjes. De Top Xx-en van File Under.

Blood Red Shoes

Lees verder..

Tags: ,

(Door: Blink. Foto’s: George)

Dag drie van Lowlands en het aantal mensen dat languit op de grond ligt, niet zelden met de ogen dicht, stijgt zienderogen. Over de uitgestrekte benen stappend lopen we langs een geweldig feestje dat Go Back to the Zoo geeft in India door naar de wat relaxtere geluiden van The Low Anthem. Van de kermis naar de kerk zeg maar. Wat The Low Anthem ons voorschotelt is natuurlijk al duizenden keer eerder gedaan, maar zelden zo ingetogen en breekbaar. Perfecte soundtrack voor een ultra lome zondagochtend.

The National

Dit kan niet gezegd worden van de Nederlandse band Moss die de Grolsch behoorlijk goed weten te vullen. Al bij de opener wordt het publiek door acht extra percussionisten goed wakker geramd. De muziek van Moss doet soms Elbow-achtig aan, is op andere momenten bijzonder catchy, maar toch wil bij mij het Moss-kwartje maar niet vallen. Erg sterke nummers worden steevast afgewisseld met mindere. De arty videoschermen met de band als line-art zijn wel leuk bedacht.

Lees verder..

Tags: ,

(Door: Blink. Foto’s: George)

Omdat Tim Knol behalve vet vandaag ook vroeg is, missen we zijn set op Lowlands en schuiven we een uur later in dezelfde tent aan bij And So I Watch You From Afar. De vier jonge Ieren kijken bij opkomst gevaarlijk dreigend het publiek in, maar blijken jongens die de agressie vooral richting eigen gitaren richten. Als er zelfstemmende gitaren bestonden dan zou deze band waarschijnlijk voorin de rij staan, want door het geweldige gerag moet bijna tussen ieder nummer gestemd worden. De instrumentale symfopostrockgrunge van de Ieren komt keihard binnen en weet een uur lang absoluut te boeien. Leuk om te zien dat alle vier bandleden het bandlogo op het lijf getatoeëerd hebben.

Blood Red Shoes

Een stukje verderop in Charlie speelt intussen Airship uit Manchester, een prima indieband die vooral opvalt door de prachtige zang. Even later speelt Laura Marling In de goed gevulde India-tent. Ze komt vrijwel niet boven het geroezemoes in de tent uit, zeker in de stukken die ze zonder begeleidingsband speelt. Een leuk moment is haar aankondiging van een nieuw nummer, waar ze het publiek vraagt vooral even mee te fluiten. Helaas volgt een volstrekt onnafluitbaar ingewikkelde melodie. Haar muziek blijft prachtig, maar de vraag is of dergelijke breekbare folk thuishoort op een lawaaierig festival.

Lees verder..

Tags: , ,

(Door Blink. Foto’s: George)

In een jaar waar het zelfs op Glastonbury en Sziget stralend weer was, hadden de weergoden het niet kunnen maken om het te laten regenen in Biddinghuizen. Gelukkig is dit ook niet het geval en is de regen en kou die de hele maand augustus teisterde als sneeuw voor de zon verdwenen op de eerste Lowlands-dag.

Blink 182

Eerste stop van de eerste dag is in de X-Ray, waar de keiharde dub van King Midas Sound weinig publiek en vooral veel verbaasde blikken trekt. Het is dan ook een vreemd drietal, met een sound die te hard en confronterend is voor de bezoekers die rustig willen opstarten. De toch al niet best gevulde zaal loopt dan ook snel nog leger. Ook wij verlaten halverwege de X-Ray om nog het laatste deel van het optreden van I Am Kloot mee te maken. Een stuk drukker daar en John Bramwells stem galmt geweldig mooi door de tent, maar de sfeer is er niet en de eenvormigheid van de muziek van I Am Kloot wordt pijnlijk zichtbaar.

Lees verder..

Tags: , ,

Pasen en dus tijd voor een paar flinke eieren!

Madison en Melissa D leggen in Zoo magazine nog maar eens een keertje uit wat er precies zo goed is aan een warm bad meet heeeeel veel schuim en bubbels!


Lees verder ›

Het leven is zwaar als je Lucy Pinder heet. En dat bedoelen we in de letterlijke zin van het woord.

Niet alleen heb je de hele dag te maken met mannen die je aanstaren en hopen op een nipslip hier en daar, je moet ook nog eens in de gaten houden of je niet per ongeluk last hebt van een publiekelijke ‘pop out’!

Afzien!

Lees verder ›

Tags: ,

Deze week in Zoo Magazine: Alice Goodwin. Nog nooit van de dame gehoord, maar dat mag de pret toch zeker niet drukken!

.

Lees verder ›

Tags: ,

‘Ik vind dat het onze taak is om te dromen.’
(Interview: André)
Knalpaars, gifgroen en fluorescerend geel. Vier keer op een rij. Ze doen bijna pijn aan mijn ogen, deze felgekleurde beenwarmers. Wat een apart toeval dat ik ze nu tegenkom. Op de achtergrond schalt Head First uit de speakers. Het Goldfrapp-album dat ongetwijfeld de boeken in zal gaan als hun eighties album. Negen compacte composities bomvol catchy hooks, vette synthesizermelodieën en pompeuze drums met zo’n galmende knal precies op de tel. Je zou er haast felgekleurde beenwarmers van gaan dragen. Toch klinkt alles ontegenzeggelijk herkenbaar Goldfrapp. Neem dat van mij aan. Ik volg de verrichtingen van de intrigerende Alison Goldfrapp en haar muzikale compagnon Will Gregory namelijk op de voet. Laat ik er geen doekjes om winden en verklappen dat ik fan ben. Dus daar sta ik dan, wachtend voor een hotelkamerdeur in The Grand in Amsterdam op een teken van de vertegenwoordiger van EMI om naar binnen te gaan. Ik heb niet snel last van zenuwen voor een interview. Vandaag gieren ze door mijn keel. Alison heeft nu eenmaal de reputatie niet de gemakkelijkste dame te zijn als het op interviews aankomt. De deur gaat open. Ik ben aan de beurt.

Goldfrapp

Lees verder..

Meer op File Under over Goldfrapp (6)

(Interview: Blink)

Het is de ochtend na de val van Balkenende IV en Den Haag wordt wakker met een politieke kater. Als ik in een kroeg in Den Haag de hand schud van Steven Ansell, de drummer/zanger van Blood Red Shoes, blijkt al snel dat hij geen idee heeft over wat er die nacht op enkele honderden meters afstand heeft plaatsgevonden. ‘Geen regering meer? Wow, let’s party in the streets, what the fuck are we doing here?’.

Blood Red Shoes

We blijven toch maar rustig zitten en Ansell legt uit dat ze net zijn aangekomen uit Japan en dat bandgenote Laura-Mary Carter met een enorme jetlag op haar hotelkamer ligt. Halverwege belt ze op om zich af te melden voor de interviews en het is leuk om te zien hoe Ansells ogen oplichten als hij haar spreekt. Het zit wel goed tussen die twee.

Lees verder..

Meer op File Under over Blood Red Shoes (11)

Tim Knol - Tim KnolMin of meer tot mijn eigen verbazing staat Anne Soldaat‘s soloplaat bovenaan in mijn alltime Last.fm-lijstje. Toen ik vervolgens het lijstje van de afgelopen tijd bekeek, zag ik Tim Knol bijna bovenaan staan. Blijkbaar heb ik deze maanden meer behoefte aan mooie liedjes dan aan ‘moeilijke’ muziek. Want mooie liedjes, dat is waar deze debuutplaat van deze Noord-Hollander mee vol staat. Zelden iemand van begin twintig gehoord die zo’n fijn gevoel voor melancholie en melodie heeft en nooit in de valkuil van de pathetiek dendert. Ik vind het gezien zijn leeftijd opmerkelijk dat Knol zo’n hang naar sixties- en seventies-pop cq singer-songwriters, maar prijs me gelukkig met de mooie harmonieën die dat oplevert. Mijn hoofd schreeuwt om het roepen van de naam Wilco, maar de stem van Knol is zoeter dan die van Jeff Tweedy en Wilco is net wat gewaagder.

Het culturele festival Incubate in Tilburg is dit jaar weer net zo veelzijdig geweest als voorgaande jaren. Er zijn weinig festivals die zich richten op meerdere doelgroepen tegelijk, maar ergens in september is Tilburg de plek waar ‘black metal next to free jazz’ even geen probleem mag zijn. Een hele week staat de stad vol geprogrammeerd met uiteenlopende genres in verschillende zalen. Dit jaar is de zaterdagavond in Extase gereserveerd voor de hardcore-liefhebber, waar De Weight Of The World tour met Misery Signals, The Number Twelve Looks Like You en Your Demise Nederland niet overslaat. Vanavond spreek ik na de show met de laatstgenoemde van het stel, en hoop ik stiekem ook dat ze nog nuchter genoeg zijn om dit goed te laten verlopen. Of voldoen deze mannen helemaal niet aan het stereotype beeld van een Engelse hardcore- punkband?

Your Demise

Lees verder..

Meer op File Under over Your Demise (2)

(Door: Blink & Gr.R. Foto’s: Tom & Klaas)

Op een dag dat het koffiezetapparaat van FileUnder-opperhoofd Storm het begeeft, is er natuurlijk geen betere plek om Noorderslag te beginnen dan in de Groningse Coffee Company. Het is gezellig druk en we doen ons eerste bakkie met Anne Soldaat. Soldaat speelt een akoestische set met onder andere Loudon Wainwright III’s “Motel Blues”. In het interviewtje na de set kondigt hij zijn optreden met band later op de avond aan als ‘niet dit vage hippiegedoe’.

Kyteman's Hiphop Orkest

Bij de buren van Plato stroomt de tent inmiddels goed vol voor Bettie Serveert. De band speelt slechts vier nummers en opent met het flink rockende Deny All. Carol van Dijk ziet er nog steeds te gek uit met haar Rickenbacker en het is een genot om ze weer te zien spelen, al is het maar voor vier nummers.

Lees verder..