Drijfzand.com

VA - Look At The Love We Found: A Tribute To Sublime

(Volgens Zeke @ File Under)
Toen ik een jaar of tien geleden in San Francisco vertoefde waren de plaatselijke muziekliefhebbers in diepe rouw gedompeld. Bradley Nowell was net overleden en dat had blijkbaar nogal indruk gemaakt. Ik had nog nooit van de beste man gehoord maar kwam er gaandeweg achter dat hij het grote brein was achter Sublime, een band die zijn voeten nog niet zo diep in de Europese grond had weten te wringen.

Woost

(Interview Stonehead)

In april bracht de Tilburgse band Woost eindelijk het magistrale debuutalbum Colour My Skin uit. De komende maanden is de band te zien als voorprogramma van Krezip en Millionaire. Eerder deze zomer maakte Woost al grote indruk op de Valkhofaffaire, waar File Under tijdens het eten aanschoof.

Zanger Koen-Willem Toering zei ooit van zichzelf dat hij een ontzettend nostalgische, melancholische klootzak was; tijd dus voor Woosts oordeel over een hele reeks Prachtige Liedjes. 'Mag ik raden, heb je "Roads" van Portishead erbij staan?'

Soup on your head

Volgens mij hebben we hem: De nieuwe nummer één in de Nederlandse Top 40. Want wie kan nou dit aanstekelijke liedje van 7 seconds of love (ik geef toe, had ik nog nooit van gehoord) weerstaan? Het begint al met de pakkende titel: Soupy George. En natuurlijk de fantastische clip! Ik vast aandelen Soupy Soup ingeslagen...

Mad Sin - Dead Moon’s Calling

Een paar maanden geleden werd ik nog negatief verrast met een compilatie cd van de vroege jaren van de Berlijnse punkrockabillies van Mad Sin. Naar mijn mening een nutteloos artefact dat zelfs voor de grootste fans niet meer dan mosterd na de maaltijd is. Hoe groot is dan ook mijn enthousiasme nu blijkt dat dit slechts een viezig voorgerechtje was op een heerlijke hoofdmaaltijd.

Hystereo - Corporate Crimewave

(Volgens Stonehead @ File Under)
Iets langer dan een jaar heb ik nu met Albert dj gespeeld. Komende donderdag is zijn laatste keer; daarna gaat-ie carrière maken als docent geschiedenis. Het is een mooie hobby, mensen vermaken op een tweemaandelijks studentenfeest. En je leert er veel van. De grootste trucs zijn het creatief inmixen van een plaat en het aanvoelen van het publiek.

Hit of shit?

Vanaf deze week zal ik iedere week een nummer uit de Nederlandse Top 40 uitkiezen waarvan ik denk dat het een hit gaat worden. Dit is slechts mijn bescheiden mening. Wat ik van u wil weten is wat u er van vindt. Is het een hit of is het shit…???

De hit of shit van deze week is: Katie Melua – Nine Million Bicycles

Dit nummer is na het aanklikken van de link slechts gedeeltelijk te horen. Vindt u het de moeite waard, koop het dan.

Waterboys - Karma To Burn

(Volgens Storm @ File Under)
Zondagavond was voor mij lang een radioavond waar ik naar uit keek. Dan zat Hubert van Hoof achter de microfoon voor Op Slag Van Maandag en die hield van goede muziek. Het laatste half uur van zijn programma zond hij opnames van concerten uit en die nam ik op. Ik draaide die livetapes veel en heb ze ook bewaard toen ik mijn cassettebandjes opruimde.

Manowar - Hell On Earth Part IV (DVD)

(Volgens Gr.R. en Storm @ File Under)
Het openingsnummer is een act waarin een fan een condoom over zijn kop trekt en vervolgens opblaast. Op dat moment beginnen we te vermoeden dat we naar de opvolger van Spinal Tap gaan kijken. En inderdaad, de knal waarmee de condoom ploft is het startsein van een twee uur durende stroom van live-, fan- en tourbeelden die alle beschrijvingen tart. Manowar's Hell on Earth Part IV is een dvd waarvan je elke minuut gezien wilt en moet hebben.

Gitbox! - Songs for Shiftless Days

(Volgens Ewie @ File Under)
Er zijn dingen in mijn leven die ik nooit had moeten doen, er zijn nog veel meer dingen die ik juist wel had moeten doen. Zo had ik het de laatste jaren muzikaal veel fijner kunnen hebben. Vanaf 1995 brengt het Arnhemse/Nijmeegse Gitbox! namelijk al geluidsdragers uit. En deze zijn dus totaal langs me heengegaan. Ik had een kans om het recht te zetten in 2003. 

Mark E. Smith, The Fall

'Ik wil niet de rest van mijn leven spelen voor oude Fallfans'
(Interview jnnk)

Hij is een oude man, zoals hij daar op het bankje van Café de Witte Aap in een hoekje zit weggedoken. Hij valt nauwelijks op. De vaste schare fans begeeft zich in elk geval niet in Café de Witte Aap. Herkend zal hij niet worden in Nederland. Gulzig drinkt hij zijn bier. Halve liters, pints, die hebben ze hier ook. 'Why don't you get me a fucking drink,' snauwde hij de interviewer voor me toe, elke zin zonder 'fuck' mompelt hij onverstaanbaar voor zich uit.

De hippe barjongens draaien commerciële lounge, zich van geen kwaad bewust. Hij blijkt een man van de korte antwoorden, die liever een vraag aan jou stelt dan dat hij over zijn muziek praat. Een van de enfants terribles uit de popgeschiedenis; de grootste etter, volgens een vriend, die waarschijnlijk ook spreekt namens de vele bandleden die hij versleet. Toch zie ik hem ook lachen. Wij lachen ook, zeker aan het einde van het interview. Ik rook van hem, hij rookt van mij. The Fall is Mark E. Smith, Mark E. Smith is The Fall. Al bijna dertig jaar.