Ik heb grote waardering voor muzikanten die zichzelf op de hak kunnen nemen. Ego’s zijn er al genoeg in het wereldje, of ze nu 50 Cent, Bono of Axl Rose heten. Status Quo valt ruim aan de goede kant van het spectrum. Al jaren worden ze afgedaan met een meewarig “ach ja, drie akkoorden, hè?” en hoe noemen ze studio-album nummer 33? In Search Of The Fourth Chord… Album nummer 32 miste elke sprankeling en dynamiek en dat vonden ze zelf blijkbaar ook, want oudgediende Pip Williams is nu als producer aangetrokken. En met succes, want het geluid klinkt als een klok en de gitaren staan weer in het geluidsbeeld waar ze horen: vooraan. Instant-klassiekers zitten er niet tussen, of het zou de bijna ouderwetse rocker “Bad News” moeten zijn, maar de variatie is groot. Ballads, recht-op-en-neer-boogie, een slow blues (”Electric Arena”, rocksongs met een vleugje country, het is allemaal voorhanden. Zelfs een heuse primeur voor Status Quo: “One By One”, de Europese bonustrack, met akoestische gitaren - al vrij zeldzaam bij Quo - en, echt waar, een cello! Bassist Rhino Edwards - inmiddels langer in de band dan oerbassist Alan Lancaster - zingt een eigen song, het voornoemde “Bad News”. De lekker voortdenderende song “Gravy Train” is ook van Edwards, terwijl de laatste toevoeging, drummer Matt Letley, ook al zo’n lekkere rocksong aanlevert in de vorm van “You’re The One For Me”.

Met recht een bandalbum dus, en dat hoor je. Verrast Status Quo op dit album? Natuurlijk niet, zou ik bijna zeggen. Maar qua songs krijg je precies wat je wilt bij Quo: lekkere boogie met de vertrouwde dreun en een stel rustiger songs, deze keer voorzien van een fraaiere sound dan ooit tevoren. The Party Ain’t Over Yet was een fikse teleurstelling, maar ze revancheren zich groots met dit album.

File: Status Quo - In Search Of The Fourth Chord
File Under: Grootse revanche
File Audio: [Flashplayer op de site]
File Video: ["The Beginning Of The End"]