Ik heb het altijd doodzonde gevonden dat Patrick Mameli in 1993 dag zei tegen de muziekindustrie. Als er een lijstje gemaakt zou moeten worden van meest geweldige metalbands ooit uit Nederland, dan zou zijn bandje Pestilence toch zeker wel in de top 5 staan. De laatste twee cd’s van Pestilence (Testimony of the Ancients en Spheres) waren hun tijd ver vooruit. Maar nu is Mameli plots weer terug aan het front. Niet onder de naam Pestilence, maar onder de naam C-187. Dat is volgens hem eindelijk een band waarin hij niet aan de bandleden uit hoeft te leggen hoe hij verwacht dat bepaalde partijen gespeeld moeten worden. Zo raar is dat ook niet, want de line-up van C-187 heeft een technische bagage waar je een Antonov mee kunt vullen, maar in excessieve strapatsen verzandt de band gelukkig nooit op Collision.

Da’s ook niet zo raar, want drummer Sean Reinert (Death / Cynic) en bassist Tony Choy (Pestilence / Cynic) zijn niet bepaald derderangs werklaven en ook geen notenneukers. Dat wil overigens niet zeggen dat Collision hapt als een bord Brinta. Mameli is alles behalve zijn streken verleerd en kietelt je oren met brute hooks en jazzy licks. Collision is een uitdagend metalalbum geworden, dat zich ergens op het kruispunt van Meshuggah, Pestilence en Cynic bevindt, maar waarop je tussen al het brute geweld door nog gemakkelijk Mameli’s bewondering voor Allan Holdsworth terughoort. Van zanger Tony Jelencovich (B-Thong / M.A.N.) wordt heel veel gevraagd, hij zingt, briest, blaft, grunt, rapt en doet zelfs wat spoken-word. Hij lijkt deze prominente rol met speels gemak ingevuld te hebben, maar Mameli zal hem het vuur aan de schenen gelegd hebben in de studio om het onderste uit de kan te halen. Dat dit resulteert in zonder twijfel het beste metalalbum dat dit jaar van vaderlandse bodem verschijnen zal, zal je vast niet verbazen.

File: C-187 - Collision
File Under: Mameli is terug en hoe!
File Audio: [Op de site]