We moesten er even op wachten, aan de andere kant van de plas verscheen de cd al in oktober 2006, maar nu ligt Close To Paradise dan eindelijk ook hier in Nederland in de winkels. Ik weet niet of de cd op Lowlands al wel te verkrijgen was, maar gezien de verhalen die ik afloop hoorde over Patrick Watson’s geweldige optreden, hadden er een boel verkocht kunnen worden. En gezien de kwaliteit van het gebodene op Close To Paradise verbaast me al dat enthousiasme helemaal niets. Deze tweede cd van Watson is namelijk een prachtige popparel die alles in zich heeft om een klassieker te worden. Pardon? Ja, inderdaad, dat leest u goed: klassieker. Je weet wel zoals Grace van Jeff Buckley, waar Watson al tot op het irritante af mee vergeleken is. Ik vind die vergelijking overigens quatsch, al is het alleen al omdat Watson veel meer werkt met de piano als uitgangspunt dan Buckley.

En hij klinkt ook degelijk heel anders, pakt veel breder uit qua sound dan Buckley. Noem het avontuurlijker zo je wilt. Maar als het helpt om deze schitterende cd aan de man te brengen, ach, doe het dan ook maar. Het mooie vind ik dat Watson de platgetreden paden mijdt en hopt van decennium naar decennium om wat in zijn mandje te stoppen. Dat leidt bijvoorbeeld tot een liedje als “Daydreamer”. Dat begint met een fraai, ontroerend intro en wordt naarmate het nummer vordert steeds complexer en onwerkelijker, maar vindt middenin het nummer een rustpunt op banjo en schakelt vervolgens weer door. Dat klinkt als geforceerd en pseudo-intellectueel en kan nooit in vier minuut vierendertig? Pah! Dan ken je Watson nog niet. Die verwerkt dat met gemak in een nummer zonder dat het ontoegankelijk klinkt. Zo is Close To Paradise dertien nummers lang een grillige, avontuurlijke plaat om te zoenen zo mooi.

File: Patrick Watson - Close To Paradise
File Under: Wat een avontuur!
File Video: [The Great Escape][Drifters]
File MySpace: [Oink!]