(Volgens Jnnk)

Gek. Terwijl de samenstelling uit twee heel bekende Engelse woorden bestaat, las ik de titel van het album toch eerst als één woord. Een woord dat ik niet kende. Iets Welsh, dacht ik even. Terwijl er toch echt een fijn geknutselde leeuw op de voorkant van Candylion staat. Snoepjesleeuw dus. En zo lief als deze leeuw is, zo is het tweede soloalbum van Gruff Rhys, die zelf ook al zo lief is. Dat concludeer ik tenminste uit de manier waarop de man zijn solo-optredens vorm geeft. Vol met kleine, verlegen grapjes, doorspekt met grote verhalen van de kleine man, vol met liedjes, opgeleukt met samples en invloeden van zowel speelgoed als radio.

En zo ook dit poppy album, dat in tegenstelling tot zijn voorganger slechts twee liedjes in het Welsh telt en waarop het merendeel ‘gewoon’ in het Engels wordt gezongen. (Ook al gek. Hoe je teksten zelden - direct - verstaat, maar hoe je ze mist als je de taal niet kent.) Waar op de voorganger de waanzinnige taal voor een verrassingseffect zorgde, spreekt nu de muziek die taal. Want ik zei wel poppy, maar het líjkt vooral allemaal heel erg poppy, waar de verrassingen, de grapjes, de grote verhalen en de invloeden heel erg goed doorheen geweven zijn. Soms dromerig, soms bezwerend, soms psychedelisch, soms exotisch, soms jolig, soms jazzy, soms met lieve vrouwenstem van Lisa Jen en daardoor veel gelaagder dan de poppy liedjes in eerste instantie doen vermoeden. Het is de spanning tussen het intensief luisteren en de sferische achtergrond. En bovendien is Candylion een heel mooie, lieve plaat.

Gruff Rhys live zien kan hier:
12 april 2007 tot en met 15 april 2007 op Motel Mozaïque, Rotterdam
15 april 2007 in Paradiso, Amsterdam
File: Gruff Rhys - Candylion
File Under: In lieve popliedjes verborgen gelaagdheid
File MySpace: [Zo zo, een eigen MySpace voor de plaat!]