Wie een recensie schrijft over Annie Clark, ontkomt er bijna niet aan om ook even de namen van The Polyphonic Spree en Sufjan Stevens te noemen. Want dat zijn allebei artiesten met wie Annie ooit heeft samengewerkt. Soms echter gaat ze solo, en dan transformeert ze tot St. Vincent, een naam die doet denken dat het gaat om een man. Dat klopt dus niet. Wat een mooie brug is naar de cd zelf, want Annie staat lieflijk als altijd afgedrukt op de voorkant, en ook haar soms Joni Mitchell-achtige stem klinkt zoet. Maar: de tegenstelling met haar muziek is groot. Dreigend, vaak electronisch met een bak gitaarfuzz er overheen, en soms zelfs tegen het onbehaaglijke aan, maakt haar muziek de weg vrij voor Annie’s stem. Die heftige uitbarstingen (met dank aan de ritmesectie van Midlake) worden wel afgewisseld met lieve liedjes als “The Bed” en “The Party”, en zo wordt langzaam duidelijk dat Annie je telkens op het verkeerde been wil zetten, maar nooit kan verbergen dat ze ondanks alle experimenten uiteindelijk altijd voor een heus popliedje gaat. Dat maakt Actor meer dan haar debuut Marry Me een plaat die zowel popliefhebbers als fans van het experiment zou kunnen aanspreken.
Voor het concert in Tivoli waar St.Vincent in het voorprogramma staat van Mercury Rev geven we ism Tivoli kaartjes weg. Gewoon zo maar! Wil jij er naartoe? Vul dit formuliertje in en wacht rustig af of je wat gewonnen hebt
Arrie is het gelukkig nog niet verleerd. Ook de laastste RUM opgave was weer moeilijk. Dit keer hebben jullie er 13 dagen, 78 comments en 11 hints over gedaan. Uiteindelijk heeft Blackaddropgave 320 geraden.
Ik zocht natuurlijk Reshona Edwards Landfair die met 4 The Cause in 1998 een hit scoorde met Stand by Me. De plaat haalde in 1998 de zesde plaats van de hitparades wat goed was voor plaats 27 in de jaarlijst van 1998.
Dan rest mij nog de uitleg van de hints en de videoclip van de hit.
Wat vliegt de tijd. In augustus 2008 was de laatste opgave alweer. Na mijn gezeik over Pinkpop vorige week had ik wat goed te maken dus hier istie dan: opgave 320. Wie is deze mevrouw en voor welke hit die in de jaarlijsten voorkomt was zij (mede) verantwoordelijk?
De foto hoeft natuurlijk niet recent te zijn. Omdat in een goede bui ben, krijgen jullie gratiesss twee hints: Het is niet Vanilla Ice en het is niet MC Hammer. Zou het dan toch een zangeres van …….. zijn?
En mijn excuses aan (king) Snip die opgave 319 geraden had wat ik in eerste instantie vergat te vermelden. Bij deze is dat rechtgezet.
Het nadeel van het plaatsen van een artikel op Drijfzand is dat mensen gelijk gaan ‘zeuren’ om een nieuwe “Roept U Maar” muziekopgave. Beseffen jullie wel dat die opgaven niet zomaar in elkaar geflanst worden? Maar goed, als jullie beloven de opgave niet gelijk te raden, dan heb ik een nieuwe opgave klaar staan voor zondag 14 juni 18:00 16:00 uur.
Oefenen kan hierrrr en spieken kan hierrr. Voor de RUM die-hards geldt dat bovenstaande foto GEEN OPGAVE is. Roger Glover is dus FOUT!
Ook Britney Spears kan niet zonder Arrie. Vroeger liet ze haar beaver nog wel eens aan me zien. Tegenwoordig moet ik het helaas doen met haar boobies. Volgens News Of The World zijn de foto’s gemaakt tijdens de opnames van de videoclip voor het nummer Gimme More. Toch leuk als je zo hartverwarmend verwelkomd wordt. Britney bedankt.
Volgens de bijbel mogen twee personen van dezelfde sekse niet met elkaar trouwen. Dat is bah. Maar wat mag nu eigenlijk wel? De specialist op dit gebied, Betty Bowers, geeft een duidelijk antwoord.
Na de puinhoop die Pinkpop heet wordt het verlangen naar Lowlands alleen maar groter. Laatste nieuws: Moke komt ook. Nog even terug dus naar het spetterende einde van Lowlands 2008 en dan natuurlijk dat nummer met die prachtige intro die alleen op Lowlands en Pukkelpop is gespeeld. Dance fucker dance! op Editors - The Racing Rats (Live @ Lowlands 2008).
The Kids Are Dancing Tonight,
Maybe We’ll Join Them,
There’s Blood In The Air Tonight,
It Crosses The Border,
Grab Your Coats, Head To The Boats,
And Head To The Coast Now.
Tonight, We Sail To The Edge Of The World,
Dance Fucker Dance,
You Were Born To Entertain,
Sing, Choir Boy, Sing,
Wash Your Sins Down The Drain.
In A Violent Haze,
Under The Streetlight’s Gaze
Dance, Fucker, Dance,
You Were Born To Entertain.
Het is niet voor het eerst dat The Spades er mee kappen, maar deze keer is het menens. Na tien jaar van sex, drugs, rock ‘n‘ roll en nog veel meer andere ranzigheid is het wel genoeg geweest. Weinig andere bands hebben de rock’n’roll way of life zo hoog in het vaandel staan als Denvis en consorten. Daarom neemt de band ook in stijl afscheid met een Rock & Roll Revue langs de Nederlandse podia. Samen met Ottoboy, The Deaf en DJ Dikke Dennis maken de The Spades voor het laatst het land onveilig. En daar kun jij bij zijn, want File Under mag enkele setjes van twee kaarten weggeven voor de show op zaterdag 6 juni in Tivoli de Helling. Gewoon even dit formulier invullen en wie weet ben jij de gelukkige!
Na tien jaar afwezigheid moest het er dan toch weer een keer van komen: Pinkpop inclusief camping. Je mag aannemen dat alle informatie op de website klopt dus daar gingen we dit keer dan maar van uit. Dat hadden we beter niet kunnen doen.
Eigenlijk hoeven we alleen de tekst op de website maar aan te halen:
Een hele middag en avond lang niets anders dan de beste nationale en internationale singer-songwriters van dit moment op vijf podia. Puur, rauw en ontdaan van alle overbodigheden. Op het Naked Song Festival gaan de muzikanten terug naar het begin: solo. Grote namen maar ook nieuwe ontdekkingen, van Americana tot indie acts, het beste uit Nederland en zelfs Franse chansons. Van solo artiesten, maar ook duo’s, trio’s en full bands.
Kijk, daar staat geen onvertogen woord tussen en het maakt meteen duidelijk wat de bedoeling is van NakedSong, in Eindhoven. We gaan terug naar de pure essentie en we kunnen de oordopjes thuis laten. En dat is ook wel eens prettig op zijn tijd.
Van Hemelvaart weet men meestal wel wat het nu eigenlijk inhoudt. Het woord zegt het al, de dag dat het lichaam van Jezus naar de hemel gaat. Tien dagen voor de uitstorting van de Heilige Geest (dat vieren we dan weer met Pinkpop). Maar met Hemelvaart hebben we Dauwpop, de dag van het traditionele dauwtrappen, iets wat ik nog NOOIT heb gedaan! Welke gek gaat nu op z’n vrije dag vroeg opstaan om te wandelen of te fietsen? Nee, ik blijf lekker liggen, sta rond tien uur op en rond half twaalf pak ik mijn eerste biertje op het terrein van Hellendoorn.
Een ongekend onsportieve actie op de Belgische voetbalvelden. Of zou het juist eens iemand zijn die optreedt tegen al het irritante getijdtrek dat de afgelopen jaren alleen maar erger schijnt te worden? Al met al in ieder geval een geweldig fimpje.
Loaded heeft in een opwelling van creativiteit een serie wereldberoemde tijdschrift covers opnieuw vorm gegeven. Deze keer niet met de oorspronkelijke hoofdrolspelers, maar met enkele van Engelands mooiste dames in een prominente rol.
Ok, je moet een beetje van skinny chicks houden, maar als dat het geval is wordt je helemaal overdonderd door deze geweldige shoot van Laura Dore in Showcase.
Er zal vast wat ge-photoshop aan te pas zijn gekomen (wie heeft er nu zo’n taille?), maar wat maakt het uit, het oogt fantastisch! Lees verder
Wie een recensie schrijft over Annie Clark, ontkomt er bijna niet aan om ook even de namen van The Polyphonic Spree en Sufjan Stevens te noemen. Want dat zijn allebei artiesten met wie Annie ooit heeft samengewerkt. Soms echter gaat ze solo, en dan transformeert ze tot St. Vincent, een naam die doet denken dat het gaat om een man. Dat klopt dus niet. Wat een mooie brug is naar de cd zelf, want Annie staat lieflijk als altijd afgedrukt op de voorkant, en ook haar soms Joni Mitchell-achtige stem klinkt zoet. Maar: de tegenstelling met haar muziek is groot. Dreigend, vaak electronisch met een bak gitaarfuzz er overheen, en soms zelfs tegen het onbehaaglijke aan, maakt haar muziek de weg vrij voor Annie’s stem. Die heftige uitbarstingen (met dank aan de ritmesectie van Midlake) worden wel afgewisseld met lieve liedjes als “The Bed” en “The Party”, en zo wordt langzaam duidelijk dat Annie je telkens op het verkeerde been wil zetten, maar nooit kan verbergen dat ze ondanks alle experimenten uiteindelijk altijd voor een heus popliedje gaat. Dat maakt Actor meer dan haar debuut Marry Me een plaat die zowel popliefhebbers als fans van het experiment zou kunnen aanspreken.
