Drijfzand

Oudejaarsavond was zo ongeveer de enige avond dat ik me een beetje okay voelde de afgelopen week. Griep zuigt, zoveel is wel duidelijk. Maar op oudejaarsavond voelde ik me dus wel redelijk. Gelukkig maar, want daardoor was ik nog een beetje plezant gezelschap. We speelden voor het eerst in tijden ook weer eens een spelletje met het bezoek; mijn zusje en haar vriend. Mevrouw Storm won met gemak. Omdat ik wist dat mijn zusje de eerste cd’s van Seal tof vond – volgens mij kocht ze ooit zelfs de eerste op mijn aanraden – had ik stiekem System, de nieuwste cd van Seal, maar weer eens van stal gehaald en opgezet. Ik was nog steeds niet helemaal overtuigd van wat de combinatie Stuart Price / Seal opgeleverd had. Ik vond het tot nu toe typisch zo’n dance-cd die eigenlijk volkomen ongeschikt is voor op de dansvloer, maar waarvan de remixes het wel weer eens heul goed zouden kunnen doen. En ik was wel benieuwd wat zij er nu van zou vinden. Het duurde maar even voor ze door had wat ik opgezet had. Al snel kwam de verwachte ‘Is dit Seal?’-vraag. Ik bevestigde dat en zei dat hij met deze nieuwe cd wel heel erg terugvliegt de tijd in richting 1991. Dat hoorde zij ook wel. Toch concludeerden we samen na een paar draaibeurten dat deze cd het aflegt tegen de cd’s die Seal in zijn beginjaren maakte. Ik zei haar dat dat volgens mij niet zo zeer lag aan het songmateriaal van Seal, maar veel meer komt door het verschil tussen Stuart Price en Trevor Horn. Horn haalde veel meer uit de zachtbruine stem van Seal dan de nog immer hotte Engelse dance-producer lukte op deze cd. En dat is best zonde.

 

File: Seal – System
File Under: D’r zit teveel Price in het systeem!
File Video: [Amazing]