Drijfzand

(Interview: GvA. Foto’s: Jelmer)

Als ik mijn ouderwetse analoge cassettetaperecorder installeer kijkt Conor Oberst geïnteresseerd toe. “Analog tape is the best”, merkt hij droogjes op. Hij kan het weten. Al op zijn dertiende maakte hij in de kelder van zijn ouders opnames van zijn eigen nummers op een viersporenrecorder. Op het nieuwste album, Cassadaga, lijkt het analoge stramien van voorheen vaarwel te zijn gezegd. In vergelijking met de doorgaans sobere opnames van eerdere albums vallen nu de immense sound en de weelderige orkestratie op.

Oberst: Bij Wide Awake en Digital Ash [de twee albums die in 2005 gelijktijdig uitkwamen] hadden we heel sterk de insteek twee homogene, los van elkaar staande platen te maken waarin de verschillende aspecten van onze muziek scherp tot uiting konden komen. Met Cassadaga deden we eigenlijk het tegenovergestelde. We gingen de studio in en namen zo’n dertig nummers op, om op een gegeven moment eens terug te kijken welke daarvan bij elkaar op een album zouden kunnen horen. En wat betreft de orkestratie: we hadden altijd al wel wat strijkers in onze nummers, maar we probeerden meer een orkest te imiteren door middel van multitracking. Voor Cassadaga heeft [pianist, trompettist] Nate Walcott alle arrangementen thuis geschreven en mij daar telkens demootjes van gestuurd. Aan die opnames zijn we flink gaan sleutelen en huurden we uiteindelijk een ensemble in om alles echt op te nemen. De benadering van dit album was al met al minder doordacht en we hebben in vergelijking met vorige opnames meer tijd voor het hele proces genomen.

Lees verder..