Drijfzand

Ik ben een gebogen loper. Dat mogen jullie best weten. Wanneer ik loop zie ik het liefst de punten van mijn schoenen. Ik ben le penseur mobile. Had Rodin nog geleefd, was hij vast camjo en volgde me de hele dag. Een reel life loop, starring Ollie. Goed, een gebogen loper. Gebogen lopers als ik ben, zijn uiterst geraffineerd in het met gebogen hoofd scannen van het tegemoetkomende verkeer. Je voelt vaak als gebogen loper wanneer iemand nadert, een soort van zesde zintuig. Dat kun je niet uitleggen. Dat heb je, of dat heb je niet. Net wanneer je wilt controleren of dat zesde zintuig het gelijk aan zijn kant gaat krijgen, trekt de gebogen loper zijn linker wenkbrauw op, om –inderdaad- het aangezicht des passants te aanschouwen.

Zo heb ik als gebogen loper ook een schat aan parate kennis over het geluid dat de verkeerdeelnemer produceert. Het dreigende gevaar van piepende banden, het inschatten van afstand wanneer het sirenes behelst en het geluid van de ketting aan kansjongeren die de gehele breedte van het trottoir in beslag neemt. Het zijn allemaal kleine elementen in de wondere wereld die actieve verkeersdeelname heet. Zo ook vandaag: Vanuit de verte komt met horten en stoten een witte Daewoo Matiz aangereden. Nou dan weet je het: Alarmbellen!!

De Matiz-rijder is per definitie voorzien van de operatief haast niet verwijderbare eega op de bijrijderplek Zij, natuurlijk zij, geeft de directies. Hij volgt ze op, gedwee. Wanneer haar aanwijzingen niet resulteren in het gewenste TomTom-effect, laat een Matiz-rijder zijn voiture horten en stoten. Dan weet je als gebogen loper, ik ben het haasje…

En jawel, de vooroordelen over de witte Matiz-rijder worden weer bevestigd: Onder de oker gekleurde jaren ’80 jas heeft de man zich in een beige pantalon gehesen. De enorme bril uit de 70-er jaren leidt de aandacht via het ringbaardje naar een setje wel heel orthopedische schoenen. Het dashboard toont een tweetal gruwelijke foto’s van hun spuuglelijke Foster-parents kinderen. Zij, (en dat mag iedereen best weten) voert het woord en valt het best te omschrijven als mevrouw Veenstra, de moeder van Eddy uit Vrienden voor het Leven.

“Meneer.., meneer kunt u mij…” “..de weg naar Hamelen vertellen?” Nee, dat dan niet. Ze moeten naar een dienst. Zo zo, naar een dienst. Het lijkt mij toch niet heel lastig een kerk te vinden? De ringbaard grinnikt. Nou, dat was het dan wel, want er waren zoveel kerken. En of ik haar dan de richting wil wijzen? Ik grinnik ongeschoren. Twee gelovigen in een Daewoo Matiz die mij om richting vragen? Mijn MPS-gerelateerde problematiek verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de dominee Gremdaat en de antichrist in mij tot een homogene substantie versmelten…

Het hele gesprek zal zeker tien minuten hebben geduurd en mijn parate stratenkennis bleek nog behoorlijk up-to-date. Toch denk ik dat TomTom betere zaken had gedaan. Het enige echte navigatiesysteem dat gelovigen nog durft te bekeren: Omdraaien indien mogelijk.
Een advies wat deze gebogen loper in ieder geval wel ten harte heeft genomen. Ditmaal met schouders naar achter, neus de lucht in en met een harde lach naar een al hortend en stotende Daewoo Matiz, die al veel eerder de verkeerde afslag heeft genomen..