Skip to content

Drijfzand

De grond onder je voeten

Morgen is het zover. Dan staat Paul Potts in de finale van Britain’s got Talent. Een plastic show, in een plastic wereld, met louter plastic mensen. Behalve eentje, Paul Potts. Potts staat inmiddels symbool voor het lulletje van de lagere school, voor de zonderling van het middelbaar onderwijs, en voor de outcast of society. Een hoopje zieligheid dat jarenlang opera heeft staan te oefenen in zijn ouderlijk huis, waar hij vast pas op zijn 30 is vertrokken naar een klein appartementje in het mindere deel van de stad. Paultje werd weggehoond, door zijn klasgenoten, door groepen meisjes op de hoek van de straat, door leraren en zijn eigen vriendjes. Als kind liet Paul nooit een traan in het openbaar, pas wanneer hij thuis was, alleen, liet Paul zijn verdriet lopen. Een klein vadsig mannetje dat wanneer hij groot zou zijn, zijn revanche zou nemen in een wereld van plastic gevuld wannabee’s en glitter en glamour.

En hoewel zijn Nix-factor vast tot X-factor gemaakt zal worden, staat Paul morgen een paar minuten helemaal zichzelf te wezen, dat wat hem vroeger nooit werd toegestaan. Morgen staat Paul Potts in een straks geregisseerde- en snel gemonteerde show zijn ding te doen. Morgen gooit Paul Pott het smet van al die misselijke ettertjes van zich af. Ik hoop morgen weer te janken als een klein kind als Paul de hoon van al zijn plaaggeesten laat nagalmen in de mooiste opera ooit.

  • Facebook
  • Twitter
  • Hyves
  • LinkedIn
  • del.icio.us
  • Reddit
  • PDF
  • RSS
  • Google Bookmarks