Drijfzand

Een bonte verzameling minder behepten. Het dekt de lading enigszins. Een kleurrijke stoet aan mongooltjes, kinderen en oudjes met een goede tik van de molen. Er zullen vast ook ‘normale’ lieden hebben meegelopen tijdens het muziekconcour, toch, in het snikhete weer zag ik alleen hen de bonte kermis sieren.

Met name één meisje. Schat haar een jaar of 13, duidelijk minder behept en ook duidelijk voorzien van overtollig vet. Ze leek mij een Betteke. Een echte meisjesnaam, maar wel eentje waar iets mis mee moet zijn. Moeilijk te duiden wanneer je haar niet kent, maar er is iets mis met Betteke. Betteke dus. Net als het weer deerde Betteke dat niks. Ze weet het van zichzelf, het deert haar alleen niet, gelukkig maar. Zo vrolijk en kleurrijk als de muziekanten gedost waren, zo stoffig, oud en grijs was het aanschouwende publiek. Een paar provisorisch in elkaar getimmerde pallets, zorgden voor een tribune, die a €1 bezeten mocht worden. De Nederlandse vergrijzing was ineens goed zichtbaar…op een paar krasse knarren na die trots het weer en het zicht op de overvolle ‘skybox’ trotseerden.

Betteke trok met haar gezicht en haar been. Tijdens de warming-up zal ze haar enkel verstuikt hebben, dat denk ik. Dit leed mocht de voltallige massa achter de coulissen dan ook delen. De aandacht die dit haar opleverde resulteerde in acute pijn bij haar evenzeer minder behepte buurman die haast synchroon naar zijn enkel greep.

Het moment suprème was aangebroken. Als ware helden betraden ze de arena in de vorm van een marktplein. De speaker deed zijn praatje, de vaandeldrager gaf zijn sein meester en de stoet trotseerde de honderden priemende en keurende grijze blikken.

Betteke stond als een huis, letterlijk, en ze zweette als een rund. Het deed Betteke niks. Borsten vooruit, schouders naar achteren en kin in de lucht. Zeker 100 kilo Betteke schoon aan de haak werkte trots haar routine als prima ballerina in dienst van de muzikanten af. Al liplezend zag ik haar pasjes tellen en de diva wist professioneel als ze is, haar mede geblesseerde buurman nog te corrigeren, toen hij een maat misstapte.

Het applaus na afloop was lafjes maar werd glunderend door Betteke in ontvangst genomen. Betteke nam haar moment, haar vier minuten roem waar ze een jaar lang voor had getraind. Het stoffige publiek greep naar een frisje, een handdoek of een glas rosé. De vaandeldrager wiens pet inmiddels doorweekt was van zweet en ook niet meer geheel recht stond gaf het teken de overwonnen arena de verlaten. Voor hem gingen alles duimen gingen omhoog en de triomftocht naar het naastgelegen café kon hem dan ook niet lang genoeg duren. Betteke kon het ook niet lang genoeg duren, die stond als laatste alleen het applaus in ontvangst te nemen, een staande ovatie van een minder behepte enkeling…