Drijfzand

Als er iemand goed gesponsord zijn grafkist in mag, dan ben ik het wel. Ik ben zeg maar 64 Gert Jan Drögen bij elkaar. Ik rook me werkelijk het apezuur. Zit een verslavend stofje in, nicotine heet het geloof ik. Schijnt iets in je hersenen te triggeren. Werkt prima! Nog voor het wakker worden zegt mijn automatische piloot: Roken! Gehoorzaam (lees: slaafs) als ik ben doe ik dat dan maar. Meestal shag, en als Godius Financius mij goed gezind is, een ‘vaste’. Het gemak waar het mee gaat, die blindelingse oog-hand coördinatie, appeltje-eitje, kat in het met shag gevulde bakkie. Een ritueel dat zich van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat herhaalt. Zowel Van Nelle als Samson vechten om een plek op mijn zerk: ‘Ook wij zullen hem missen…’

Nu is er onlangs een af ander hansworst op het idee gekomen om een beveiliging op aanstekers te bouwen. Brave schapen als we zijn, volgen we dit keurig en gedwee op. Er zit nu zo’n misselijk minuscuul ‘pushknopje’ aan de achterzijde van de automatische lucifer… Wist ik veel!! Vanochtend, de luikjes waren nog niet open, tabakje wel gerold, enige dat ik nog nodig had was..…, vuur. Het pleurisding wilde maar niet aan. In half comateuze toestand heb ik me blauw lopen drukken op dat ieliepielige aanstekertje. Wat een sadisten!! Uiteindelijke gevolg: Een met een flinke plof uiteenspattende vlam met cruise-control tegen de schrootjes aan de muur. Wat een wreed- en kwelzuchtig ontmoedigingsbeleid! Als ik elke ochtend zo wakker moet worden, dan heb ik er zelfs tabak van. Mag blij zijn dat er niemand in de buurt is. Stel je krijgt zo’n extra zwaarbeveiligde aansteker tegen je harses. Snap ineens ook die tekstjes heel goed: ‘Roken is dodelijk’. Eeeuh ja, behoorlijk.