Drijfzand

Naast me zit een jongen. Voetbaltas, beetje boers, Adidas schoenen, rood.. Schoenen die tikken tegen het verwarmingsrooster. Daarachter zitten twee meiden, pubers. De ene smekt kauwgom, de ander hoest haar longen schoon. In de tussentijd voeren ze een gesprek over ‘hij.’ Steevast, ‘hij’. En hij ‘heb’ iets gedaan waar ze het allebei mee oneens waren. Dat viel duidelijk op te maken tussen de hoestbuien en het gesmek door. Uit de halfopen tas van de tikkende schoenen, prijkt een opgerolde editie van het blad Oor.

 

Vorig jaar om exact dezelfde tijd zat ik aan een overvolle Nieuwmarkt in Amsterdam. Dodenherdenking. De stad, luidruchtig als ze kan zijn, was om acht uur stil, muisstil.

Nu zit ik in de trein. En deze trein wordt om acht uur stilgezet, zo wordt aangekondigd. Dodenherdenking.

 

Het is bijna acht uur. Zij smekt, hij tikt, zij hoest. Ik zit gevangen in een trein waarnaast een snelweg ligt waarop auto’s voorbij razen. De trein vermindert vaart. Smek. Tik. Hoest. Nog een paar seconden, en het is acht uur. Smek. Tik. Hoest. De auto’s lijken steeds sneller te rijden, op weg om te laat te komen. Smek. Tik. Hoest. De trein stopt. Het is acht uur. Het is stil. Ik schrik. Geen gesmek, geen getik en ook het hoesten is gestopt. Ik schrik van de stilte. Even wilde ik dat kenbaar maken, maar het stickertje onder het bagagerek weet me met een vinger voor zijn mond tot kalmte te manen. Ik ga te laat komen. 2 minuten te laat. Sssst maant het stickertje mij…