Drijfzand

Soms doet ellende de tijd even stilstaan. Een tragisch voorval levert een filmisch beeld op. Koopzondag. Dat de zondag ooit een rustdag was, daar blijkt weinig meer van over. Complete volksstammen slepen zich hun doorzoontje uit om op deze speciale dag met een chagrijnig smoelwerk een weg naar de uitgave te banen. Apart te zien: Je hebt vrij en kiest ervoor om van het geld waar je zo hard voor hebt gewerkt, luxe artikelen te kopen. En om dit te onderstrepen loop je met je meest lelijke gezicht door de winkelstraat. Vreemd? Beetje wel…

En haast. Man wat hebben we een haast! Of zou het de warming-up voor de maandag zijn? Koffie doen, broodje scoren en racen maar. Doelen stellen, targets halen. De bedelende zwerver die op zijn knieën een drie dagen oude Metro (wel humor) aanbiedt, wordt haast omvergelopen door De Haast zelve. Voetgangerslichten die eerder dienden aan te geven wanneer te wachten en wanneer over te steken, zijn verworden tot rookpaal.

Rood- of groen licht betekenen beiden oversteken, gaan! Gezinnen verstopt achter goed gevulde draagzakken steken over. Snel, voordat je geraakt wordt door die auto die net zoveel haast heeft op die rustdag als jij. En dan…., BAM!

Een meisje, hooguit twaalf jaar oud, werd vol in haar zij geraakt. Ze stond te dromen bij de rookpaal terwijl mama al overstekend het rode mannetje trotseerde. Ze zag mama oversteken en rende achter haar aan. Geen geschreeuw, alleen een doffe klap. Een klap die eigenlijk niet valt te definiëren, maar waarvan iedereen weet hoe die klinkt en wat die betekent.

IJzige stilte. Als bij een tenniswedstrijd draaide het winkelend publiek haar hoofd naar het plaats delict en wendde het direct weer af. IJzige stilte. Iemand ontwaakte uit zijn catatonische toestand en ging polshoogte nemen. Een tweede volgde. De rest bleef staan. Stokstijf, muisstil.

Zo’n 2 minuten later doorbraken sirenes de oorverdovende stilte. Twee minuten. Twee minuten stilte die een leven lang leek te duren. Twee minuten stilte, op zondag. Rustdag.

Rust zacht, dag.