Drijfzand

Ik ging vanuit Zwolle met de auto naar Kultuurhuis Bosch in Arnhem om Green Hornet te zien. Op de heenweg draaide ik hun cd Soulscum nog een keer. Even nog de boel weer opfrissen. Ik reed de heenweg te hard en kreeg daarvoor een fikse rekening gepresenteerd een paar weken later. Het is maar goed dat ik op de terugweg niet óók geflitst werd. Zelden reed er iemand sneller van Arnhem naar Zwolle namelijk. De adrenalineboost die een concert van Green Hornet oplevert is dan ook zo goed als ongeëvenaard. Ranzig, geil, rauw, opzwepend en snel. De cd draaide ik nóg harder dan op de heenweg. En dat is niet normaal, want meestal wil ik na een concert wat anders horen. Tot mijn verbazing schalde onlangs de mailtrompet dat Green Hornet bij getekend had Excelsior - daar zit toch meestal het stickertje braaf op. En Green Hornet is allesbehalve braaf. Ik kreeg gelijk wel een visioen. Ik zag Green Hornet samen met zZz op strooptocht gaan. Zou een mooie combinatie zijn.

Met de nieuwe cd So Much To Give heeft Green Hornet in ieder geval een gouden lokaas op zak om de zalen in Nederland (en de rest van de wereld, want het zijn zwerfhonden deze mannen) eens goed te laten zweten. De band klinkt zo mogelijk nog opgefokter en zweteriger dan op de vorige cd. Het staat er allemaal net iets strakker op. De orgels en mondharmonica van André Dodde heerlijk zuigend, de drums van Koos Borg solide, functioneel, maar óók opzwepend en de gitaarpartijen van Olaf Veenstra zijn messcherp en liefkozend waar nodig. Soms (in “Rip out my heart” bijvoorbeeld) moet ik zelfs een beetje denken aan de oude Hollandse helden van Claw Boys Claw. Ik gok zo dat Peter te Bos ook wel fan is van deze Groningse trashers. Ik in ieder geval wel.