Drijfzand

Ik heb er schoon genoeg van. Sinds we het lapje braakliggende grond achter ons huis omgevormd hebben tot iets dat verbluffend snel op een echte tuin is gaan lijken, vinden alle katten uit de buurt het nodig om er te schijten en te pissen. Elke morgen als ik naar de schuur loop om de fiets te pakken, komt de stank van verse kattenpis me te gemoetd en overzie ik de gegraven loopgraven. Planten vinden het óók niet leuk namelijk dat gezeik over hun bladgroen. Verder is het best gezellig hoor, webloggende buren, maar het zou fijn zijn als hun huisdieren hun behoefte doen waar ze wonen. Katzenschreck geprobeerd, koffiedik ook, net als gaas; niets helpt om die – verder best lieve – beesten te weren. Nu heb ik wat anders bedacht! Ik zinspeel er op om maar eens een stereo aan te sluiten op de bewegingsmelder van de schuurlamp. En in de cd-speler van die stereo stop ik dan de nieuwe Slayer, Christ Illusion.

Iets zegt me dat dat katten niet zo leuk zullen gaan vinden. Zeker niet nu Dave Lombardo weer teruggekeerd is op het oude nest. Het maakt Slayer weer tot de angstaanjagende van zich af blaffende – en als het moet bijtende – afgetrainde hond waar katten respect voor hebben. En het wel uit hun hoofd laten om te proberen hem een kras op de neus te zetten. Christ Illusion doet meer dan eens denken aan de goede oude tijd van Reign in Blood en in mindere mate South of Heaven. Hard, strak, dwars en wars van aanpassingen excelleert Slayer als en weet ik weer waarom ik tegenwoordig zo de kriebels krijg van de mietjes van Metallica. Eens zoeken naar mijn soldeerpistool en mijn oude stereo op de vliering. Dat zal ze leren die katten! En anders hun baasjes wel.

File: Slayer – Christ Illusion
File Under: Oprotten met die katten uit mijn tuin.
File MySpace: [Woef!]