Drijfzand

De fase van samenwerken met anderen lijkt voorlopig nog niet afgesloten. Na werk met Tortoise, Matt Sweeney en een groep sessiemuzikanten uit Nashville (op The Brave and the Bold, Superwolf en Bonnie Prince Billy sings Greatest Palace Music) is Will Oldham nu bij The Dirty Three uitgekomen. Met een aantal van hen (en met zangeres Dawn McCarthy van Faun Fables) heeft hij op IJsland The Letting Go opgenomen.

De prachtige desolaatheid van dat eiland past weinigen zo goed als Bonnie Prince Billy. Na de covers die hij met Tortoise opnam, de songs-met-rafels waartoe Matt Sweeney hem inspireerde en de gelikte Nashville-versies van zijn eigen liedjes, heeft Oldham een balans gevonden tussen zijn songs anno I See A Darkness en die op opvolger Ease Down The Road. De zwartgalligheid van de eerste plaat vind je niet terug, maar de melancholie is er des te sterker. Opener “Love Comes To Me” start met strijkers die gelikt klinken, maar waarover de stem van Bonnie Prince Billy even breekbaar klinkt als altijd. Wat dat betreft is er niets veranderd en hetzelfde geldt voor de teksten. Het gaat nog steeds over onzekerheid, wankele liefdes, ongrijpbare gebeurtenissen en herinneringen die boven komen drijven. Liedjes die lekkere pijn doen, zoals we van de voormalige Palace Brother gewend zijn.

Zie overigens dat je de gelimiteerde 2CD-versie te pakken krijgt. De tweede CD bestaat uit een soort Lost Blues deel 3, getiteld Little Lost Songs met B-kantjes, singlewerk en dergelijke.

File: Bonnie Prince Billy – The Letting Go
File Under: Liedjes die lekker pijn doen
File Video [The Letting Go (commercial)]