Had ik een avond een rustige kroeg tot mijn beschikking met muziek die door mij zou zijn uitgekozen, op een nacht dat het buiten stormde, dan had ik geweten met wie ik samen in die kroeg had willen zitten: Henk Schiffmacher. Eerlijk gezegd héb ik met Schiffmacher in de kroeg gezeten. Hell, we hebben samen een straal in de pisbak gemikt! Twee pisbakken, begrijp me goed. Alleen is er maar een iemand die dat weet, en dat ben ik. Meneer Schiffmacher heeft namelijk geen flauw idee wie ik ben. En dat ligt niet aan het feit dat hij als een temeier zo dronken was…

Ik heb een zwak voor Henk. Ik heb een zwak voor Henk en ik ken hem niet eens. Henk heeft geen grote bek, hij is aanwezig. Kleine nuance maar niet geheel onbelangrijk. Henk lult niet, maar heeft een verhaal. Let op, les 1 in dronkemanspraat. Een verhaal en een voorliefde voor in de huid gekraste inkt, dat hebben Henk en ik gemeen. Toegegeven heeft hij net wat meer inkt dat zijn lichaam siert, maar het laat wel de geschiedenis zien in de meest uiteenlopende vormen, stijlen, kleuren en samenstelling. Dat er in Nederland jammerlijk een groepje losloopt dat de maak-het-zelf-met-Ravensburger-schilderijtjes onder één noemer samenbrengt met eeuwenoude tradities, religies en volkeren, vind ik meer zeggen over deze tatoeage-is-verminking-roepers. Een tattoo zit in je huid en in je hart.

Henk zou me uitlachen: “Lul niet zo jongen, achterlijke malloot. Je klinkt net als al die andere richelroepers met een mening die tegen me aan liggen te rijen met meneer Schiffmacher hier, en Hanky Panky daar. Weet je wat pas echt geil is? Een stel koters bij elkaar neuken, die opvoeden en hen ervoor laten zorgen dat de maatschappij niet verder naar de tering gaat wanneer jij en ik een tuintje op onze buik hebben. Of laat jij je soms in de fik steken? Bestel jij er nog eentje, doe maar een dubbele, het slikt lekker weg.”

Tuurlijk bestel ik er nog een, een dubbele. Het is tenslotte my evening with Henk Schiffmacher. Ik wil alles horen over Anthony Kiedis, zijn tattoo’s en de reizen die Henk met hem maakte. Het verhaal gaat dat Robbie Williams een piece bij Henk heeft laten zetten. Ik wil er alles over te weten komen… “Zo achterlijke slampamper, daar ben je weer. Heb jij een vrouw, jongen?” “Ik heb een vriendin.” “En houd je ook een beetje van haar?” “Jazeker.” “Goed zo, het is belangrijk om van iemand te houden slampamper, is errug belangrijk. Als jij van iemand houdt is de kans groot dat iemand van jou houdt. Houden van is een groot goed. Pampslamper, haal d’r nog effe eentje voor me, wil je? Triple no rocks, roger?”…

“Maar Henk, ik wil horen over de sex, de dope and de motherfunkin’ R&R. Ik wil de verhalen van jou en Anthony Kiedis in de jungle van Borneo. De juicy stories van jou en Herman Brood op strooptocht langs bordelen een spoor nalatende van Grand Marnier en Whisky. Give it to me Henk, give it to me! Het is mijn avond met Henk Schiffmacher! Mijn avond! Hoor je me, MIJN avond!! Als ik mid-life crisis verhalen wil horen, kan ik ook naar de buurman gaan met zijn fonkel nieuwe Harley Davidson. Hij heeft op zijn vijfenveertigste een piece laten zetten, Henk. Op zijn vijf-en-veertigste! De loser! Hij wil nu Route 66 gaan rijden, met zijn nieuwe mokkeltje. Een mokkeltje van de zaak Henk! Dat weet zijn vrouw alleen nog niet. Henk, jij bent toch verdomme ook niet zo’n loser?! Kom Henk, wat maak je me nou!! Verdomme! Henk je bent een klootzak!! Henk sta op man, ga leven, laat die drank staan en durf eens te leven man, kom op!!!”

“Hé slampamper, nu moet je eens goed naar me luisteren. Zolang jij het vertikt aan morgen te denken zul je er van overtuigd blijven dat alles blijft zoals het is. Naleven begin met een N. Net als navelstaren en Na mij de zondvloed…Ze gaan sluiten hierzo. Nog een triple-double-trouble, no rocks. Heb je dat begrepen slampamper? “ “Roger…”